Ağustos 2010 ayının ikinci yarısında, kamuoyunun “Kırmızı Kitap” olarak da bildiği, “Milli Güvenlik Siyaset Belgesi” (MGSB)’nin yeniden yazılacağı duyuruldu. Eski MGSB’de mevcut ülkelerden dördünün (Yunanistan, Irak, İran ve Rusya) öncelikli tehdit olmaktan çıkarıldığı, hatta bunun yerine “işbirliği ve ‘ortak vizyon’ oluşturulan yeni müttefikler” olarak tanımladığı ileri sürüldü.[1]

 

Burada dikkati çeken, nasıl oluyor da “Gizli” gizlilik dereceli bu belgeden basının haberdar olabildiğidir. Bir devletin bekası ve “tehdit” diye nitelendirdiği komşularıyla ilgili bu “Gizli” dökümanlar nasıl olur da “Basın özgürlüğü” gibi basmakalıp ifadelerle kamuoyunun bilgisine açılabilir? Bunu anlamak mümkün değildir. Kamuoyunun, hatta dost-düşman herkesin bilmesi için hazırlanan benzer kitaplar da vardır: “Beyaz Kitap” denilen bu dokümanda isteyen “meraklı turşucular” aradıklarını bulabilirler. Ama bir “Tehdit Değerlendirmesi”nin yer aldığı “Gizli” dokümanın servis edilmesi, en azından devlet malına verilen bir zarardır. Yani devletin hizmet karşılığı yapmış olduğu bir çalışmanın gizliliği kirletilmekte, zarar verilmektedir.

 

Devletin ve toplumun iç ve dış güvenliğinin korunması ve kollanması, Anayasa gereği hükümetlerin başlıca görevlerinden biridir. Bu görevin icrasında temel rehber MGSB’dir. Uygulamada; gizlilik ihlali, gerileme, zafiyet, engelleme gibi hususlar; telafisi devlete ve millete çok pahalıya mal olan ve bazen imkânsızlaşan milli değer kayıplarına yol açabilir. Bu nedenle milli güvenliğin korunması ve kollanması maksadıyla tasarlanacak milli güvenlik sisteminin; araştırma, inceleme, değerlendirme, karar alma, uygulama vb. işlemlerinin; demokratik düzen içinde ve gecikilmeden, gizliliğine zarar verilmeyecek bir şekilde ve özelliği nedeniyle ihtisas alanlarına saygı gösterilmesini esas alan bir yaklaşımla oluşturulması gerekmektedir.

 

Anayasa hükümlerine göre, Milli Güvenlik Kurulu; Devletin milli güvenlik siyaseti hakkında görüş oluşturmak ve Bakanlar Kuruluna bildirmekle görevlidir. Devletin milli güvenlik siyasetinin tespiti sorumluluğu ve uygulama yetkisi ise, Bakanlar Kuruluna aittir. Bakanlar Kurulu, devletin milli güvenlik siyaseti esaslarını MGSB ile belirlemektedir. MGSB, MGK Genel Sekreterliğince, sivil veya asker, ilgili tüm makam ve kuruluşlarla koordine edilerek hazırlanmaktadır.[2]

 

Yukarıdaki ifadelerden de anlaşılacağı üzere, hiçbir başka kurum MGSB’yi hazırlayıp hükümetin önüne koymakta ve onlara “Bunu uygulamak mecburiyetindesiniz!” dememektedir. Zaten MGSB’yi hazırlamak ve bunu uygulamak hükümetin başlıca görevlerinden biridir. Üstelik 2004 yılından beri Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreteri de “asker” olmayıp, Dışişleri Bakanlığı meslek memurlarından (Büyükelçi) seçilmektedir. Kurum genel sekreter yardımcılarından biri tümgeneral rütbesinde biri iken, diğer yardımcı da gene Dışişleri Bakanlığı meslek memurlarından atanmaktadır. Yani artık MGK Genel sekreterliği “askeri” bir kurum değildir…

 

Yeni Kırmızı Kitap’ta tehdit kalmadığına göre, bazı kimseler çıkıp “Artık bu kadar silahlanmaya gerek yok!” bile diyeceklerdir. Aslında düz bir mantıkla bakıldığında haksız olmadıkları bile düşünülebilir. Acaba öyle mi? Bunu anlamanın yollarından biri, tehdit algılaması yenilenen diğer ülkelere bakmaktır.

 

Bu ülkelerden ABD, Çin, Rusya ya da Fransa ve İngiltere gibi BM Güvenlik konseyi Daimi Üyeleri kast edilmemektedir. Zaten bu ülkelerden üçünün (ABD, İngiltere ve Fransa) de denizaşırı coğrafyalarda hükümran oldukları toprakları (ülke) mevcuttur. Dolayısıyla bunların tehdit algılamaları çok farklı olabilir. Bu ülkelerin beşi de nükleer güce sahiptir. Ancak, hepsi de çağın en gelişmiş teknolojilerine sahip silahlarla donanma gayreti içerisindedirler.

 

Yukarıdaki beş ülkeden farklı ve hemen hemen hiçbir “Tehdit” algılaması bulunmayan bir örnek verelim: Almanya. AB’nin dinamosu Almanya’yı çevreleyen tüm ülkeler (İsviçre, Fransa, Çek Cumhuriyeti, Polonya, Danimarka, Hollanda, Belçika, Lüksemburg ve Fransa) AB üyesi olup, hemen hiçbiri Almanya için tehdit değildir. Ancak Almanya, nükleer silahlara sahip olmamakla birlikte konvansiyonel silahların en gelişmişlerine sahiptir. Yani av, av/bombardıman uçakları, muharip gemiler (denizaltı, firkateyn, hücumbot, korvet, mayın avlama gemileri), zırhlı harp silah ve araçları (Leopar II tankları, Fuchs vb.), bunların taşıdığı silah sistemleri ve diğer erken ihbar/keşif cihazlarının en gelişmişlerini Alman Silahlı Kuvvetlerinde bulmak mümkündür.

 

Peki tehdit algılaması bulunmayan Almanya, neden bu kadar maliyetli bir silahlanma gayreti içerisindedir? Diye bir soru akla gelebilir. Sebebi şudur: Almanya’yı yönetenler ve kamuoyu, bulunulan coğrafyadaki ve dünya tarihini çok iyi bilmektedirler. Bu bilgi birikimi onlara, mevcut siyasi konjunktürün gün gelip değişebileceği tecrübesini kazandırmıştır. Bu maksatladır ki, asker sayısını azaltmakla birlikte, en modern harp silah ve araçlarını kullanabilecek, bu ve yeni silah sistemlerine uygun taktik ve stratejileri uygulayabilecek ehliyetli/uzman silahlı kuvvetler mensuplarını yaşatmaya devam etmektedir.

 

Bir diğer önemli husus da, var olan savunma sanayini “gelir getiren” kaynaklar gibi görmek, savunma sanayi ve ona yardımcı olan yan sanayi vasıtasıyla istihdam da yaratılmaktadır. Savunma sanayi aslında, tüm diğer yeni icatların ortaya çıkışında itici bir güç rolü oynamıştır. Yani teknolojik icat ve gelişmelerin pek çoğu, savunma sanayi sayesinde ortaya çıkmış ve ayrıca insanlığın hizmetine sunulmuştur.

 

Türkiye ne yapmalı? Herhalde Türkiye de bulunulan coğrafyayı (Anadolu ve Türk Boğazlar) ile çevre ülkeleri çok iyi incelemelidir. Balkanlardaki milletlerin adeta “genlerine yazılan” büyük devlet olma idealleri (Yunanistan’ın Megali Idea’sı, Bulgaristan’ın Büyük Bulgaristan’ı gibi), keza güney sınırlarımızda hala mevcut olan büyük devlet coğrafyalarına sahip olma (Büyük İsrail, Büyük Suriye gibi) hülyaları unutulmamalıdır. Hatta daha 63-64 yıl öncesinde Stalin’in Kars ve Ardahan’ı istemesi, Türk Boğazlarından geçiş rejimini birlikte yönetme tehdidi de unutulmamalıdır.

 

Biraz daha yakına gelinecek olursa; henüz Ege Sorunları (Kıta sahanlığı, karasuları, hava sahası, FIR hattı, Anadolu’ya yakın adaların Lozan’a rağmen silahlandırılması, Egemenliği tartışmalı adacık ve kayalıkların durumu, kısaca Ege’de deniz sahalarının paylaşımı) ve Doğu Akdeniz’deki deniz sahalarının paylaşımı gerçekleşmemiştir. Yarın Türkiye, AB ile mevcut tüm görüşme fasıllarını bitirdiğinde önüne son konacak hususlar bunlar olacaktır. Yani komşu Yorgo “Şu Ege meselesini ve Doğu Akdeniz’deki deniz sahaları meselesini benim istediğim gibi çözelim!” diyecektir. Demez mi? Öyle olsa Megali Idea (Büyük Ülkü)’yı omurgalarına yazmazlardı…

 

Milli Güvenlik Siyaset Belgesi’ndeki tehdit algılamalarının değişmesi ile Türkiye’nin birden bire “dış tehditsiz kaldığı”, bundan sonra da dış tehdide maruz kalmayacağı zannedilmemelidir. Gün gelir siyasi konjonktür değişir, o zaman yeni tehditler ortaya çıkabilir. Bunu bilen “gelişmiş” ülkeler tıpkı bir Türk atasözünde olduğu gibi (Hazır ol cenge eğer, ister isen sulhü salah) davranmaktadırlar. Yani barış ve selameti isteyenler, her an savaşacakmış gibi hazır olmaktadırlar.

 

Milli Güvenlik Siyaset Belgesini de tüm kamuoyuna servis etmeye gerek yoktur. Kamuoyunun, hatta diğer ülkelerin bileceği kadarı diğer ülkelerde olduğu gibi, “Beyaz kitap” içerisinde verilmektedir. “Şeffaf” olalım derken, tüm mahrem yerlerimizi de göstermek mecburiyetinde değiliz…

 

 

---